Monthly Archives: กรกฎาคม 2013

สิ่งที่ไม่สำคัญ

มาตรฐาน

ณ ขณะนี้คุณคงไม่ตะหนักว่า ออกซิเจนในห้องจะมีมากพอมั้ย เพราะมันมีมากพอ
จนเราไม่ต้องกังวัล ว่าจะพอมั้ย จนเนิ่นนาน กลายเป็นเรื่องปกติ และเราหลงลืมไป

แต่คุณจะเริ่มคิดถึงความสำคัญของมันต่างออกไป เมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไปเป็น…

..คุณติดแหง๊กอยู่ในลิฟท์มาพักนึง ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ติดต่อข้างนอกไม่ได้
..กำลังปืนอยู่บนยอดเขาเอเวอร์เรส ที่มีอากาศเบาบางเหลือเกิน
..กำลังอยู่ใต้ผิวน้ำลงไปหลายร้อยเมตร และหลงทางกับก๊วนดำน้ำ

ออกซิเจนที่ไม่เคยสำคัญมาก่อนเลย จะกลายเป็นเรื่องสำคัญแทบจะทันที

เงินก็ไม่ต่างกัน มันมีค่า มีความสำคัญ ก็ต่อเมื่อ เราจำเป็นต้องใช้มัน
และมันจะไม่ได้มีความสำคัญเท่าไหร่ เมื่อเรามีมันมากพอ จนไม่ไปต้องกังวัลกับมัน

สิ่งที่ผมพยายามจะบอกและทำอยู่คือ “ลดความสำคัญของเงิน”

แล้วเราจะทำมันได้ยังไง?

ตอบทางโลก เน้นวัตถุนิยมมากหน่อย ก็ทำให้มันมีมากพอหรือมากกว่าความต้องการ
ตอบทางธรรม เลดความต้องการ ให้เพียงพอกับเงินที่มีอยู่

และเราไม่จำเป็นต้องเลือกทางใดทางนึง…

มีสิ่งที่เข้ามาในหัวเรามากมายมากกว่า 50,000 เรื่องในแต่ละวัน
หากคุณ “รู้สึกตัว” ว่า อะไรที่ไม่สำคัญ คุณก็จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปเพ่งกับมัน  ที่แทบไม่มีนัยยะในชีวิต

การลงทุนก็เช่นเดียวกัน มีข้อมูลต่างๆ มากมายที่ถาโถมเข้ามา
แต่มีเพียงข้อมูลไม่กี่ตัว ที่เราควรจะใส่ใจ หรืออีกมากมายที่เราควรจะละเลย

สุดท้ายนี้ ขอให้เงินมันไม่สำคัญกับคุณโดยเร็ว ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน ที่เหมาะกับคุณ
และขอให้คุณค้นพบว่า สิ่งไหนล่ะที่สำคัญกับคุณจริงๆ !

เขียนใน วันอาสาฬหบูชา
แชน

Advertisements

ตอบคำถาม : หุ้นลงหนักทำยังไง

มาตรฐาน


มีคำถามมาหลังไมค์ ขออนุญาตนำมาแหมะข้างหน้านะครับ

Hun Yong Him ถาม
ขอถามคำถามที่อาจไม่อยากตอบนะครับ อย่างช่วงเวลา
หุ้นลงหนักแบบนี้ 
รายใหญ่แบบพี่มีความวิตกกังวลมากมั้ยครับ
อยากทราบถึงประสบการณ์ตรงครับ ขอบคุนครับ

ผมไม่ใช่รายใหญ่ แต่ขอแชร์คำตอบนะครับ ^^

ผมก็มีความรู้สึกเหมือนคนทั่วไปครับ ที่ยังมี กิเลส โลภะ ความกลัว
ก็ได้แต่พยายามดูจิต ดูความรู้สึกของตัวเองไป

ผมมองว่า อารมณ์พวกนี้ก็เหมือนหนู
ถ้าหนูอยู่ในห้องมืด เราก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน มันก็วิ่งวุ่นไปทั่ว
สิ่งที่ผมทำได้คือ เปิดไฟ จะได้หาหนูได้ง่ายขึ้น

สิ่งที่ผมพยายามทำอยู่ลำดับต่อมาคือ เลื่อนจุดโฟกัสมาที่ “ตาน้ำ” แทนครับ

สิ่งที่ผมประเมิณจริงๆคือ กำไรของกิจการ ซึ่งก็ไม่ค่อยคลาดเคลื่อนไปจากที่ประเมิณเท่าไหร่
ถ้ามีข้อมูลมากพอและใกล้เคียงกับข้อเท็จจริงง

ส่วนราคาซื้อขาย เป็นปัจจัยภายนอก และเป็นช่วงราคา (Range)
ที่เกิดจากผู้ซื้อขายจำนวนมาก และสภาวะตลาดในช่วงนั้น
เป็นปัจจัยที่เราควบคุมไม่ได้

และล่าสุด ผมเปลี่ยนเกมแล้วครับ ผมคิดว่า ผมไม่ใช่ผู้ถือหุ้น(เฉยๆ)อีกต่อไป ผมและเพื่อนๆลงมาช่วยบริษัทที่ผมถือหุ้นอยู่ทำงาน
ไม่ว่าจะเสนอความคิดเห็น หรือถึงขั้นลงมือทำเองเลยเลย เพราะผมมองว่า มันเป็น”ตาน้ำ” จริงๆ

อาจจะเป็นเพราะผมเริ่มต้นทำงานด้วยการเป็น ผู้ประกอบการณ์ มาตั้งแต่ต้น เลยอาจมองว่าหุ้นเป็นธุรกิจได้ชัดกว่าคนทั่วไป
และมันเป็นจริตของผมไปแล้ว ที่ชอบอะไรที่อยู่ในมือของเรามากกว่า

ที่ว่ามาทั้งหมดนี่ นอกจากขาสั่นแล้ว ตอนพิมพ์มือยังสั่นอยู่นะครับ ^^!

ก่อนจาก ลองเปิดไฟในห้อง โดยการกด Ctrl-A แล้วมองที่ตาในรูปดูครับ ^^

ตอบใน Facebook Page เมื่อวันที่ 10  กค 2556
แชน